patek's soup

chwilowo nie przepadam za moim ojcem, który nazwał mnie dziś szmatą i idiotką. taak, to cholernie miłe słyszeć te słowa z ust tak ważnej, mimo wszystko, dla mnie osoby. dzięki tato, że zmotywowałeś mnie do roboty i pokazania Ci na jak wiele mnie stać. przysięgam, że jeszcze raz mnie tak nazwiesz a spakuję się, pójdę przed siebie i dam sobie radę pomimo moich niepełnych jeszcze szesnastu lat. bo ja mam, kurwa, swoją godność i nie pozwolę się tak nazywać nikomu! bo dam sobie radę i nie jestem taka głupia jaka wydaje Ci się być. kiedyś, kiedy uda mi się osiągnąć to wszystko o czym teraz marzę, wszystko to co wydaje mi się być tak niezwykle odległe i niemożliwe... wtedy pożałujesz tego co powiedziałeś i zobaczysz jak niesamowitą, zdolną, silną i wytrwałą masz córkę, przysięgam. i choć chwilowo nic nie jest takie jakie powinno być, to obiecuję, że nie dam Ci zobaczyć jak się staczam i rozpaczliwie wołam o pomoc, bo będę silna, bo każde Twoje słowo umacnia mnie w przekonaniu, że muszę dać sobie radę mimo wszystko. czuję się fantastycznie mając takiego tatę. fe-no-me-nal-nie!

Mam już dość. Dość tej chwilowej, mam nadzieję, nadętej sytuacji w domu. Dość Mamy, która chce czegoś ode mnie, a potem niesamowicie mi to utrudnia. Dość Taty, który ciągle tylko warczy coś pod nosem, a momentami jest niezwykle arogancki. Mam dość Mateusza, bo powinien się domyślić, że w pewien sposób go potrzebuję. Dość Miłosza, który mógłby się odezwać. Dość Natalki, która ostatnio nie ma dla mnie kompletnie czasu, tak samo jak Paulina, z resztą. Dość pana doktora, który czas ma dla mnie dopiero dwudziestego (padnę do tego czasu). Dość szanownej pani od matematyki, która ciągle powtarza, że ta szkoła jest tylko dla wybitnych, czym delikatnie sugeruje, że nie dla nas. Dość matematyki, biologii, chemii i chyba fizyki, bo całkowicie ich nie ogarniam. Dość tej szkoły, która początkowo wydawała mi się fajna. Mam też dość mojej klasy w której każdy się izoluje, więc nie idzie się lepiej poznać. Dość moich włosów, które za cholerę nie dadzą się ułożyć. A co najważniejsze mam dość siebie.

Mam ochotę wyjść w ten deszcz z słuchawkami na uszach i iść, kurwa, jak najdalej stąd. Ale chemia czeka.